HB van Ojee naar Olé

Ik heb HB. In vrij ernstige mate.
Het is niet te zien, maar de mensen merken het als ze met me gaan praten.
Tien onderwerpen in een zin. En dan ook nog allemaal met dubbele bodems.
Het is een ramp. Niet voor mezelf, maar mijn lieve gesprekspartners gaan ervandoor.
De een wat later dan de ander, maar toch. Ik krijg echter van al die lieve mensen wel een leuk etiketje mee. MPS, schizo, bipo, ADHD en iets met de NOS of zo. Of gewoon gek. Daar heb ik de meeste van. Ik spaar ze en daar ga ik dan mee naar de ruilbeurs in het Peerhoes.
Ik heb verreweg de meeste etiketjes, want ik heb het al heel lang, maar toch kom ik telkens weer nieuwe tegen. Maar ja, logisch eigenlijk, want het zijn allemaal HB’ers daar. Ech lache dikkels.
Wat daar allemaal opborrelt uit die busy brains. Niet te filmen. Hoewel. Er staat een filmpje op www.peerhoes.nl. Dol op spelletjes zijn ze daar. En flitsende discussies gaan er ook grif in.
Alles ongeorganiseerd, want daar kunnen HB’ers niet goed tegen. Dat is een van de symptomen.
Vooral niks vastleggen van tevoren. Daardoor loopt het gewoon altijd. Ter plekke in een flits de mogelijkheden in kaart brengen en verder gewoon doen. Doen met een accentje er op, want gewoon doen is er niet bij natuurlijk. En dat is nou zo prettig in dat Peerhoes. Je kúnt er gewoon niet opvallen. Geldt ook met het accentje op gewoon en een spatie na op trouwens (zie je nou wel, daar ga ik al weer). Ben wel blij dat er eindelijk zo’n ludiek brein bevallen is van dat honk voor HB’ers, al moet nog wel de navelstreng doorgesneden worden. Dus HB’ers en lieve mensen die ondanks alles toch van ons houden: haal dat scalpel uit je zak en breng een incisie aan op www.peerhoes.nl.

JeeP